Image
ARTYKUŁY
Z KATEGORII
STOP KOPALNI!


Życie oddamy, ale ziemi nie oddamy.
 
Żeby Wielkopolski nie okradali idziemy w kierunku Katalonii


Tak powinno być rozliczone 16 województw, dlaczego rządy tego nie robią?
 
Pendolino pociąg dla mieszkańców Warszawy

Koszt tego przedsięwzięcia

PKP kupiło 20 składów Pendolino za 400 min. euro, ale cały kon­trakt licząc w tym budowę zaplecza technicznego i utrzymanie tych pociągów przez 17 lat, bo na tyle opiewa ten kontrakt - to do­datkowy koszt 665 min euro.

 
Polska Regionalna ma 16 regionów

Co trzeba zrobić, żeby w Polsce żyło się lepiej.

Samorządowi przekazać uprawnienia polityczne (ustawodawcze). Jest to najdalsza forma "upodmiotowienia" regionu.
 
Czy można powiększyć Poznań o sąsiednie gminy

Czy można powiększyć Poznań o sąsiednie gminy. Prezydent Jacek jaśkowiak chce to zrobić, ale nie wie jak.

 
CZYTAJ NASZĄ WIELKOPOLSKĘ - KLIKNIJ ARCHIWUM


Archiwum otwiera wszystkie numery Naszej Wielkopolski. Wybierasz ten numer co cię interesuje. Masz ikonę POBIERZ. Musisz kliknąć i po kilku sekundach ukazuje ci się cały numer Naszej Wielkopolski. Teraz już możesz przeglądać poszczególne artykuły Naszej Wielkopolski. Naszą Wielkopolskę możesz czytać i też wykorzystywać nasze artykuły, tylko zaznacz, że pochodzą z Naszej Wielkopolski.
 
 
25 Wybitnych Wielkopolan

Tu się Polska zaczęła


Na 25-lecie II Rzeczypospolitej wybraliśmy 25 najwybitniejszych Wielkopolan.

Obchodzimy w tym roku 25 - lecie powstania demokratycznej Polski, jest to wspaniały rok, gdzie możemy podsumować nasze wspaniałe osiągnięcia.
 
 
Czytaj o Wilhelmie II budowniczym centrum Poznania
Autor: prof. Czesław Łuczak   
28.07.2016.

JEŻELI PAŃSTWO NIE PRZECZYTACIE TEGO ARTYKUŁU NIE ZROZUMIECIE NIGDY WIELKOPOLSKI

Podział administracyjny prowincji poznańskiej (1910r.)

Zamek Cesarski 1912r. w Poznaniu. Poznań był miastem rezydencjonalnym, gdzie mógł mieszkać cesarz Wilhelm II. Jego zamek cesarski był największym w Europie. To spowodowało, że ranga Poznania była znacząca w Niemczech.


Wielkopolska po poniesionej przez Napoleona klęsce militarnej dostała się na mocy postanowień Kongresu Wiedeńskiego z 1815 r. pod panowanie Prus. Konsekwencją pod­jęcia takiej decyzji było wydanie przez króla pruskiego Fryderyka Wilhelma III w dniu 15 maja 1815 r. patentu o objęciu we władanie ziemi wielkopolskiej, którą wojska tego monarchy zaczęły zajmować 24 maja 1815 r. Formalne przejęcie przez Prusy władzy w Wielkopolsce nastąpiło w dniu 8 czerwca 1815 r. Utworzyły one wówczas z rdzennych ziem wielkopolskich i przyległych do nich innych polskich obszarów nową terytorialną jednostkę administracyjną pod nazwą Wielkie Księstwo Poznańskie (Grossherzogtum Posen), które włączyły do Prus. Stanowiło ono faktycznie kolejną prowincję w tym państwie różniącą się od pozostałych tylko niewielkimi zagwarantowanymi ludności polskiej auto­nomicznymi uprawnieniami w dziedzinie życia publicznego. To nowo powstałe Wielkie Księstwo Poznańskie nie weszło do zawiązanego w dniu 10 czerwca 1815 r. Związku Niemieckiego (Deutscher Bund), do którego włączyło je dopiero w 1848 r. Frankfurckie Zgromadzenie Narodowe. Nazwę Wielkie Księstwo Poznańskie władze pruskie zmieniły prawnie w 1849 r. na nową, mianowicie: prowincja poznańska (Provinz Posen), i po­sługiwały się nią aż do końca zaborów. Ludność polska natomiast przyjęła tę zmianę nazwy z niezadowoleniem, czemu dawała w latach 1849-1918 wyraz w używaniu czę­sto w mowie i piśmie, w tym także w publikacjach, nadal określenia Wielkie Księstwo Poznańskie. Prowincja poznańska stanowiła integralną część nie tylko Prus i w okresie 1849-1866 Związku Niemieckiego, ale również w latach 1866-1971 Związku Północno--Niemieckiego (Nordd Leutscher Bund) i następnie powstałej w 1871 r. Rzeszy Niemieckiej (Deutsches Reich), nazywanej także Drugą Rzeszą. Terytorium prowincji poznańskiej obejmowało w 1910 r. 28 971 km2, co stanowiło 8,3% obszaru Prus i 5,4% Drugiej Rzeszy.

Najwyższym organem wykonawczym terenowej pruskiej administracji państwowej w Wielkim Księstwie Poznańskim i później w prowincji poznańskiej było naczelne prezydium (Oberprasidium), na czele którego stał naczelny prezes (Oberprasident). Jedynie w latach 1815-1830 władze pruskie ustanowiły w Wielkim Księstwie Poznańskim także stanowisko namiestnika, które zajmował Polak Antoni Radziwiłł, doradca niemieckiego delegata na Kongresie Wiedeńskim Karla Augusta Hardenberga. Kompetencje służbowe namiestnika sprowadzały się w praktyce jedynie do doradzania administracji pruskiej, faktyczną zaś władzę w Wielkim Księstwie Poznańskim sprawował naczelny prezes. Po wybuchu w Królestwie Polskim w listopadzie 1830 r. powstania przeciw Rosji władze pruskie zawiesiły Antoniego Radziwiłła w czynnościach służbowych, których nie po­zwoliły mu już podjąć. Był on pierwszym i zarazem ostatnim namiestnikiem w dziejach Wielkopolski okresu zaborów. Po śmierci w 1833 r. Antoniego Radziwiłła zarządzali Wielkopolską już wyłącznie naczelni prezesi, wszyscy narodowości niemieckiej. Niższy szczebel w hierarchii zstępującej w strukturze organizacyjnej terenowej ad­ministracji państwowej w Wielkim Księstwie Poznańskim i później w prowincji po­znańskiej tworzyły dwa obwody reiencyjne: poznański z siedzibą w Poznaniu i Bydgoski ze stolicą w Bydgoszczy. Zarządzał każdym z nich prezes rejencji (Regieiungsprasident), zawsze narodowości niemieckiej. Dysponował organem wy­konawczym władzy nazywanym oficjalnie urzędem rejencyjnym. Zorganizowanie tego ostatniego w Bydgoszczy w 1815 r. kosztowało 10 tys. talarów. Obwody rejencyjne dzieliły się z kolei w organizacyjnej strukturzej terytorialnej władzy państwowej na powiaty, a te zaś na gminy miejskie (miasta), gminy wiejskie i obwody dworskie (Gutsbezirke). Władze pruskie istniejącą przed 1815 r. strukturę tery­torialną powiatów zreformowały po raz pierwszy z dniem 1 stycznia 1818 r. Utworzyły wówczas nowe powiaty i skorygowały granice niektórych już z poprzednio istniejących. Po przeprowadzeniu tej reformy liczba powiatów w Wielkim Księstwie Poznańskim wynosiła 27. Kolejne zmiany w strukturze terytorialnej tych jednostek administracyjnych wprowadziły ordynacja powiatowa z dnia 13 grudnia 1872 r. i zarządzenie pruskiego ministra spraw wewnętrznych z dnia 6 czerwca 1886 r. Na podstawie tych dwóch aktów prawnych wzrosła liczba powiatów w prowincji poznańskiej do 43, spośród których 3 obejmowały w 1914 r. tylko obszar jednego miasta bądź jego części (tak zwane po­wiaty miejskie: Bydgoszcz, Poznań Wschód i Poznań Zachód). Władzę zwierzchnią nad powiatem sprawował w imienu państwa starosta (Landrat). W pierwszym okresie istnie­nia Wielkiego Księstwa Poznańskiego funkcję tę pełnili także Polacy, co powodowało niezadowolenie niektórych ogniw pruskiej administracji państwowej jak i z osobna repre­zentującej ją części polityków. W celu niedopuszczenia w przyszłości do zajmowania tych stanowisk przez Polaków król pruski Fryderyk Wilhelm III reskryptem z dnia 2 lutego 1833 r. zawiesił prawo opiniowania przez sejmiki powiatowe kandydatów na starostę. Od tej daty władze pruskie nie musiały przy mianowaniu landratów liczyć się z opinią społeczeństwa i powoływały w związku z tym od lutego 1833 r. na te stanowiska wy­łącznie Niemców. Z Polaków najdłużej funkcję starosty, gdyż do 1842r pełnił Antoni Bukowski w powiecie wyrzyskim. Na terytorium każdego z powiatów, z wyjątkiem miejskich, znajdowało się kilka miast, których łączna liczba w Wielkim Księstwie Poznańskim wynosiła w 1815 r. 145 i na tym poziomie utrzymała się ona aż do początku drugiej połowy XIX wieku. W wyniku degradowania po 1850 r. niekiedy miast do statusu gminy wiejskiej ich liczba sukcesywnie się zmniejszała: do 142 w 1864 r., 138 w 1875 r., 136 w 1884 r., 131 w 1900 r. i 129 w latach 1910-1913. Władze pruskie już od pierwszych miesięcy po objęciu rządów w Wielkopolsce starały się dostosowywać sukcesywnie ustrój miast do jego modelu funkcjonującego w Prusach, opartego na postanowieniach ustawy o miastach (Stadteordnuns) z 19 listopada 1808 r., wprowadzającej tajne wybory członków rady miejskiej i zarządu miasta. Stopniowe realizowanie przez władze pruskie tych zasad w Wielkim Księstwie Poznańskim wynikało z chęci ziemian, których własność stanowiła wówczas więk­szość miast istniejących na tym terytorium. Niezależnie jednakże od sposobu wyłaniania w latach 1815-1830 w miastach burmistrza, mógł on objąć tę funkcję dopiero po zatwier­dzeniu jego kandydatury przez prezesa obwodu rejencyjnego. W ten sposób ostateczna decyzja w sprawie obsadzania stanowisk burmistrzów w Wielkim Księstwie Poznańskim należała do pruskich władz państwowych.

Ten ustrój samorządowy był wzorem dla Europy. Austria chciała naśladować Niemców, ale im się to nie udawało. Żeby rządzić dobrze państwem trzeba było całe Niemcy dokładnie pomierzyć - kataster. Każda działka na narożniku miała metr pod ziemią granitową płytę z krzyżem, a u góry półmetrowy kamień z krzyżem, czyli stała stabilizacja. Potem nazwisko właściciela i rejestracja w sądzie. Niemcy na terenie całej Wielkopolski zrobili komasację, czyli poszczególne działki połączyli w jedną całość. Powstały gospodarstwa w jednej całości, wsie w jednym miejscu. Było łatwo doprowadzić drogi, prąd i wodę. Budowano całą infrastrukturę kolejową a w miastach tramwaje. Wtedy w 1918 roku Wielkopolska była tak zorganizowana jak Niemcy. To była przepaść między wschodnią Polską a zachodnią. Szkoła podstawowa była obowiązkowa i różne szkoły zawodowe. Świetnie wyszkoleni żołnierze, to były pozytywy wygrania powstania 1918r.
 
następny artykuł »