Przed wojną Śląsk miał autonomię
03.10.2008.

15 lipca 1920 r. województwo śląskie, jako jedyne w międzywojennej Polsce, otrzymało autonomię. Gwarantowała ją ustawa konstytucyjna, która stanowiła Statut Organiczny Województwa Śląskiego. W Katowicach zwołano Sejm Śląski, który był wybierany w pięcioprzymiotnikowych wyborach (po raz pierwszy w 1922 r.).

Siedziba Sejmu Śląskiego podobna do Sejmu w Warszawie.

Do kompetencji Sejmu Śląskiego należało ustawodawstwo w sprawach dotyczących województwa śląskiego, oprócz spraw wojskowych, zagranicznych, sądownictwa i polityki celnej. Organem wykonawczym Sejmu Śląskiego była Śląska Rada Wojewódzka, na czele której stał wojewoda. Wojewoda był powoływany przez Sejm Śląski. Wojewodzie podlegały sprawy administracji szkolnej i skarbowej należące do autonomii dzielnicy śląskiej. Śląska Rada Wojewódzka składała się z wojewody, wicewojewody i 5 członków. Pełniła ona funkcje kolegialnego organu wojewódzkiego, współdziałającego z wojewodą w sprawowaniu administracji. Autonomię zniesiono w 1945 r.

Warto zapamiętać.

Te dwie ziemie weszły w skałd wojew. śląskiego: Górny Śląsk i Śląsk Cieszyński, to są jedyne ziemie poza Spiszem i Orawą, które nie były objęte rozbiorami, bo wcześniej odpadły od macierzy. Pomysł autonomii dla Śląska, wynikał z różnych przyczyn. Po pierwsze była to walka o pozyskanie, przychylności ludności polskiej na Górnym Śląsku. Żeby wygrać plebiscyt za Polską. Ludność Górnego Śląska mogła wybrać autonomię, polską i niemiecką. Okazało się, że nasz statut organiczny był wzorowy i on potem był stosowany w Europie. O autonomii się nie pisze dziś, bo Warszawa zakazała.

 
Parse error: syntax error, unexpected T_LNUMBER in /components/com_sef/cache/shCacheContent.php on line 11826