Image
ARTYKUŁY
Z KATEGORII
Honorowy medal

„Verba docent – exempla trahunt” „ Słowa uczą – przykłady pociągają” dla Prezesa WGRO S.A. Grzegorza Hempowicza.
 
 
Programy edukacyjne i konkursy dla najmłodszych

Od 2003 roku WGRO S.A. realizuje program edukacyjny dla najmodszych „Z kwiatami za pan brat”. Program ma na celu przyblienie dzieciom kwiatów i rolin ozdobnych oraz pokazanie najmodszym jak wane s one w yciu kadego czowieka. Do sierpnia 2010 roku przeprowadzono 7 edycji programu.
 
FLORYSTYKA NA WGRO S.A.

W organizowaniu imprez florystycznych WGRO S.A na stałe współpracuje z kilkudziesięcioma zawodowymi florystami z kraju i zagranicy. Od początku te formy aktywności cieszą się bardzo dużym zainteresowaniem ze strony aktualnych i potencjalnych klientów rynku.
 
Znak towarowy " Produkt z WGRO S.A"

Zgodnie z tendencjami światowymi rynki hurtowe dla wyróżnienia kupowanych na nich produktów, wprowadzają własne znaki towarowe. Wielkopolska Gildia Rolno-Ogrodnicza S.A. w Poznaniu od kilku lat realizuje program promocyjny pod własnym zarejestrowanym znakiem towarowym "Produkt z WGRO S.A.".
 
Wielkopolska Gildia Rolno-Ogrodnicza S.A. w Poznaniu wizytówką Poznania i całego Regionu Wielkopols

W Poznaniu prekursorem budowy nowoczesnej infrastruktury rynkowej w Polsce. Od Poznania wszystko się zaczęło.
 
Podróż na Antarktydę

Drugą była wyprawa turystyczno-naukowa lodołamaczem z Ushuaia - najbardziej na południe wysuniętego miasteczka-portu na Ziemi Ognistej w Argentynie.
 
Mój pobyt w Brazylii

Pomimo wielu zajęć i działań Grzegorz Hempowicz uczestniczył w kilku wyprawach w różne rejony świata. Najbardziej utkwiły mu w pamięci dwie wyprawy: do Brazylii, gdzie razem z członkami Stowarzyszenia Sołtysów Polskich uczestniczył w spotkaniu z tamtejszą Polonią.
 
Wybitny Wielkopolanin Grzegorz Hempowicz
Autor: Filipina Klapczyńska   
18.11.2010.
Urodzony 24 lutego 1945 roku, w pierwszym dniu oswobodzonego Poznania, jako prawdopodobnie jedyny nowonarodzony Poznaniak w tym dniu.

Do Szkoły Podstawowej nr 7 w Poznaniu przy ul. Słowackiego chodził na Jeżycach. Tutaj rozpoczął swą działalność w ZHP w 7 a później w 71 Drużynie Harcerzy.

Jest absolwentem I Liceum Ogólnokształcącego im. K. Marcinkowskiego w Poznaniu, w klasie o profilu językowym - łacina – rosyjski. Jako uczeń, będąc zawodnikiem KKS Lech Poznań wraz z kolegami w drużynie koszykarskiej zdobył w sezonie 1959/60 mistrzostwo młodzików Okręgu Poznańskiego zostając „królem strzelców”.

Studia na Wydziale Ogrodnictwa kończy w 1969 roku jako magister – inżynier Ogrodnictwa.

Po dwuletniej pracy w Rolniczym Zakładzie Doświadczalnym WSR Ogrody – Marcelin, podejmuje pracę w rodzinnym gospodarstwie ogrodniczym w Skórzewie pod Poznaniem o profilu kwiaciarsko – warzywniczym, a później tylko kwiaciarskim.

Zakres pracy społecznej

Znając łacinę uczy kilka roczników ministrantów parafii Najświętszego Serca Pana Jezusa i Św. Floriana przy ulicy Kościelnej na poznańskich Jeżycach, jest w latach 60-tych ich prezesem, w tym czasie w parafii było czasami ponad 100 ministrantów. Brał udział w Synodzie Archidiecezji Poznańskiej w latach 1992-1993 będąc członkiem Komisji ds. Laikatu. Będąc harcerzem przebył całą drogę stopni harcerskich od młodzika do Harcerza Orlego i przewodnika do podharcmistrza, najpierw w 7 Hufcu Jeżyce potem Hufcu Grunwald. Uczestniczył w latach 1951-1969 i współorganizował większość z nich, w 24 obozach harcerskich pracując z dużą grupą harcerek i harcerzy Szczepu Harcerskiego przy Szkole Podstawowej nr 76 w Poznaniu przy ul. Sierakowskiej. Harcmistrzem nigdy nie został, a to za przyczyną I Sekretarza Partii na Grunwaldzie, który zarzucał mu prowadzenie „elitarnego” szczepu harcerskiego. Podczas pracy z harcerzami poznał swą przyszłą żonę Wandę, która była drużynową harcerek w szczepie, w którym wspólnie działali ponad 8 lat. Zasady i idee harcerskie zaowocowały również tym, że przez całe studia był dowódcą kompanii ogrodniczej na Wyższej Szkole Rolniczej w Poznaniu. Podczas spotkania „roku” w 40 rocznicę zakończenia studiów jeden z kolegów przypomniał mu historię „wstawienia” się za nim u dowódcy kompanii na okoliczność nie zaliczenia roku studiów ze względu na brak pozytywnej oceny z wojska. Na argumentację, że tak dobry student mający tak dobre oceny z innych przedmiotów nie może być, aby nie uzyskał zaliczenia z wojska – dowódca zaliczył mu wojsko i skończyło się to dla kolegi pomyślnie.

Na studiach spotkała go niezwykła okoliczność. Na jego roku studiował ksiądz. Pierwszy sekretarz POP dowiedziawszy się o tym swoje podejrzenia skierował przeciwko Grzegorzowi Hempowiczowi, ponieważ często widywali się rankiem, podczas drogi na ul. Kościelnej., a ministrant szedł często z komeżką pod pachą. Efektem było nie zaliczenie I roku studiów, pomimo tego, że komisja Egzaminacyjna była innego zdania. Dzięki działaniom ówczesnego Dziekana Wydziału Ogrodniczego prof. Władysława Oszkinisa i Prodziekana prof. Mariana Hoffmana mógł kontynuować studia po jednorocznej przerwie. Wszystko wydało się, gdy o tym, kto jest księdzem na roku wyjaśnił ówczesny laborant katedry p. Jasiu.

Po wybudowaniu rodzinnego ogrodnictwa szklarniowego z racji członkowstwa w Wielkopolskiej Spółdzielni Ogrodniczej w Poznaniu był członkiem Rady oraz Komisji Rewizyjnej Wielkopolskiej Spółdzielni Ogrodniczej.

W tym czasie został członkiem Koła Producentów przy Wielkopolskiej Spółdzielni Ogrodniczej w Poznaniu i współuczestniczył jako członek Komitetu Organizacyjnego w reaktywacji Wielkopolskiego Związku Ogrodniczego w Poznaniu. 22 września 1980 roku przyjęto statut i nazwę Wielkopolski Związek Ogrodniczy w Poznaniu, który został zarejestrowany w Urzędzie Wojewódzkim w Poznaniu 31 października 1980 roku.

Podczas pierwszych wyborów do Zarządu WZO został wybrany wiceprezesem, którą to funkcją pełnił do momentu powstania Wielkopolskiej Giełdy Rolno – Ogrodniczej S.A. w Poznaniu. Jednocześnie pracował w Komisji Rewizyjnej Polskiego Związku Ogrodniczego w Warszawie pełniąc przez wiele lat funkcję Przewodniczącego.

W 1991 roku działając z ramienia Polskiego Związku Ogrodniczego w raz z kolegą Zygfrydem Maślanką z Katowic zastępując prawników, którzy nie chcieli ryzykować przegranej sprawy przed Trybunałem Konstytucyjnym, wygrali sprawę o stwierdzenie niezgodności rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie opłat za gospodarcze korzystanie ze środowiska z przepisami trzech artykułów Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej. Jego wykład przed Trybunałem na temat α–benzopirenu, który był najbardziej „kosztotwórczym” w opłacie, skutkował 8-krotnym obniżeniem opłaty za ten składnik. W pierwszych latach działalności w WZO skupiał się wraz z Zarządem na staraniach pozyskania własnego lokalu, organizacji kół terenowych, których w 1983 roku było 8, - nawiązał współpracę z władzami wojewódzkimi w celu obrony praw ogrodników – głównie dotyczyło to ulg w podatku wyrównawczym.

Gdy z inspiracji Zarządu Wielkopolskiego Związku Ogrodniczego małżeństwo Kazimiera i Zdzisław Samulczykowie opracowywali „Zarys dziejów organizacji ogrodniczych w Wielkopolsce w latach 1901-1986”- walcząc z ówczesną cenzurą doprowadził do tego, że tekst w całości ukazał się bez wykreśleń. Współorganizował i uczestniczył w Krajowych Wystawach Ogrodniczych w Poznaniu w jednej został nagrodzony medalem „za nowe odmiany róż”.

Propagował metodę biologicznego zwalczania szkodników prowadził hodowlę Phytoseiulus persimilis – naturalnego wroga „czerwonego pajączka” – szczególnie uodpornionego szkodnika na ówczesne preparaty. Za wybitne zasługi w pracy zawodowej i działalności społecznej otrzymuje Srebrny Krzyż Zasługi w 1985 r. a w 2002 r. zostaje odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi. Posiada Odznakę Honorową „Za zasługi” w rozwoju Województwa Poznańskiego. Odznakę Honorową - Zasłużony dla Rolnictwa. Odznaczenie za zasługi dla Polskiego Związku Ogrodniczego i Wielkopolskiego Związku Ogrodniczego. Praca w WZO zaowocowała wspólnym działaniem na rzecz stworzenia rynku hurtowego, na którym producenci mogliby sprzedawać warzywa owoce i kwiaty. W tym czasie zanikała spółdzielczość ogrodnicza i producenci byli pozbawieni możliwości zbycia swoich towarów na godziwych warunkach. Dla nich w Poznaniu funkcjonowało tylko targowisko przy ul. Bema, z którego sukcesywnie wypierała ich „spożywka” – głównie import z Berlina. Podczas Polagry 89 w Poznaniu odbywał się kongres Międzynarodowego Stowarzyszenia Producentów Ogrodnictwa (AIPH) w zorganizowaniu, którego uczestniczył też Wielkopolski Związek Ogrodniczy. Na tym Kongresie poruszono temat budowy rolno-spożywczych rynków hurtowych w Polsce. Dojrzewała idea stworzenia rynku hurtowego. Znaczącym czynnikiem konkretyzującym te plany była oferta Rządu Konfederacji Szwajcarskiej, który zadeklarował kwotę 10 mln franków szwajcarskich jako pomoc w wybudowaniu rynku hurtowego i stanowiącą połowę kosztów budowy rynku.

Zakup gruntu przez powołaną w 1989 r. Wielkopolską Giełdę Rolno – Ogrodniczą spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością, oprócz solidności ówczesnego Zarządu w rozmowach ze Szwajcarami był argumentem przemawiającym, że spośród trzech miast Warszawy, Łodzi i Poznania wybrali Poznań.

Przekształcenie WGRO Sp. z o. o. w spółkę akcyjną nastąpiło w październiku 1991. Założycielami WGRO S.A. w Poznaniu byli Wielkopolski Związek Ogrodniczy w Poznaniu, Jan Ciesielski i Grzegorz Hempowicz. Otwarcie WGRO S.A. nastąpiło 26 XI 1992 roku po półtorarocznej budowie. Powstały hale i wiaty do handlu owocami i warzywami oraz kwiatami.

Zapotrzebowanie na spełniające standardy obrotu warzywami owocami i kwiatami oraz artykułami spożywczymi miejsca handlu było tak duże, że w kolejnych latach wybudowane zostały kolejne hale dla artykułów spożywczych, owoców i warzyw.

Zapotrzebowanie na miejsca handlu kwiatami żywymi i doniczkowymi spowodowało oddanie do użytku w maju 1995 roku dwupoziomowej hali kwiatowej.

Z kolei zapotrzebowanie na większe powierzchnie handlowo – chłodnicze zaowocowało budową w 1996 roku hali magazynowo chłodniczej. Wszystkie te inwestycje zostały sfinansowane z kapitału własnego spółki i kapitału wniesionego przez akcjonariuszy, bez kredytu na budowę. W kolejnych latach dla zapewnienia jakości i bezpieczeństwa obrotu żywności wprowadzono w 2003 roku Zintegrowany System Zarządzania Jakością ISO 9001, a w 2004 HACCP. Przy spełnieniu wymogów HACCP wydzielono branżę mięsną, rybną i surówkową. Jednocześnie działając na rzecz swoich operatorów Gildia podjęła szereg działań promujących towary z WGRO S.A. Jednym z dużych mankamentów Gildii jest brak powierzchni handlowych dla znaczących branż. Pomimo wielu wysiłków nie udało się od 1998 roku pozyskać nowego terenu dla powiększenia terenów rynku. Dlatego w 2009 roku rozpoczęto budowę nowego obiektu – 2 ha platformy, na której wybudowane są dwie nowoczesne hale dla sprzedaży artykułów spożywczych i w których wydzielono dodatkowe branże mięsną i rybną oraz miejsca parkingowe. Pod platformą to miejsca sprzedaży dla producentów bezpośrednio z samochodów.

Ponadto zwiększono powierzchnię dla handlu kwiatami sztucznymi i dodatkami florystycznymi zabudowując wiatę przy hali kwiatów sztucznych.

W 1992 roku uczestniczył w zorganizowanym przez Ministerstwo Rolnictwa USA (United States Department of Agriculture) w Cochran Fellow Program w zakresie Marketingu Owoców i Warzyw.

W 1995 roku na zaproszenie Ministerstwa Rolnictwa USA przebywał na urządzonym specjalnie dla Polaków programie dotyczącym rynków hurtowych zapoznając się ze wszystkimi rodzajami rynków owocowo-warzywnych, rynków rybnych i artykułów spożywczych w Stanach Zjednoczonych.

Pełnione Funkcje

  • Członek Rady i Komisji Rewizyjnej Wielkopolskiej Spółdzielni Ogrodniczej – (1974 – 1992).
  • Przewodniczący Komisji Rewizyjnej Polskiego Związku Ogrodniczego w Warszawie – (1980-1992),
  • Członek, współzałożyciel i wieloletni wiceprezes Wielkopolskiego Związku Ogrodniczego w Poznaniu (1981-1992),
  • Członek Komisji Rewizyjnej Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Ogrodnictwa (oddział w Poznaniu),
  • Współzałożyciel, wiceprezes (od 1991) i prezes (od 2003) pierwszego, profesjonalnego rynku hurtowego w Polsce – (Wielkopolska Gildia Rolno-Ogrodnicza S.A. w Poznaniu),
  • Konsultant w organizacji i tworzeniu wytycznych organizacyjnych i prawnych dla innych rynków hurtowych w kraju i zagranicą,
  • Członek Zarządu i Wiceprezes WUWM, Haga (od 1998 do 2002),
  • Współzałożyciel i Prezes Zarządu Regionalnego Stowarzyszenia Rynków Hurtowych Europy Środkowej i Wschodniej w Poznaniu,
  • Współzałożyciel i Prezes Stowarzyszenia Polskie Rynki Hurtowe (od 2004).
  • Członek Komisji Finansowej WUWM (od 2006 do 2008)
  • Członek Zarządu WUWM (od 2008 ) – Światowy Związek Rynków Hurtowych.
  • Jest filistrem Korporacji Akademickiej „Lechia” w Poznaniu reaktywowanej w 1993 roku przez przedwojennych filistrów „Lechii” Filistra Sylwestra Kuberę i Filistra Wiktora Hempowicza, którzy idee i zwyczaje korporanckie przekazywali kolejnym rocznikom członków korporacji. F. Wiktor Hempowicz był ostatnim Lechitą, który osobiście poznał Ojca Konwentu „ Lechia” generała Józefa Dowbor - Muśnickiego w jego majątku w Lusowie. W 1939 roku uratował z kwatery sztandar „Lechii”, który po dzień dzisiejszy jest w posiadaniu korporacji. Był zaangażowany do końca życia w wychowanie giermków „Lechii”, posiadając dożywotni tytuł vice-oldermana.

Obecnie jest Prezesem:

  • Wielkopolskiej Gildii Rolno-Ogrodniczej S.A. w Poznaniu
  • Prezesem Stowarzyszenia Polskie Rynki Hurtowe, Warszawa,
  • Dziekanem Klubu Partnerów Wyższej Szkoły Logistyki w Poznaniu,
  • Członkiem Zarządu WUWM (Światowy Związek Rynków Hurtowych), Haga.

Został uhonorowany medalem „Verba docent – example trahunt” w 2007 roku za zasługi dla rozwoju rolnictwa i gospodarki żywnościowej, infrastruktury rynkowej oraz zaangażowanie w działalności społeczno samorządowej, oraz tytułem „Menedżer Najwyższej Jakości Roku 2008” przyznanym przez Wielkopolskie Stowarzyszenie Badań nad Jakością oraz Redakcję Magazynu Samorządu Gospodarczego Biznes Wielkopolska.

 
« poprzedni artykuł